Nos tempos escuros dun capitalismo onde a acumulación significa morte e onde o sentido á vida está decapitado polos intereses míseros da produtividade, dos cartos e duns mercados afastados do ser humano, pero que, non obstante, son os novos deuses da nosa relixión fetichista, necesitamos máis que nunca encontrarnos, transcender un mundo cheo de fronteiras, non soamente físicas, senón psicolóxicas e sociais, levantarnos e seguir adiante, aínda que os nosos berros de desesperación caian, nun primeiro momento, na nada, porque chegará o día en que os pobos se levanten e, no canto de venerar as cousas e camiñar polo barro sabendo que podemos voar, comezaremos a amarnos e, polo tanto, vivir cunhas finalidades vitais e dun xeito totalmente opostos, moito máis próximos á natureza, arte e ao coñecemento, sen que ninguén quede atrás. Entón, ese día, comezaremos a acariciar a liberdade nunha grande esmorga, que será a vida onde os necios e egoístas soamente serán un mal recordo distante e a Historia xa non volverá repetirse, porque a Historia terá rematado por sempre e poderemos volver descansar cos verdadeiros deuses ao noso carón.